هنوز هم قوز می کنم. و این هیچ ربطی نداره به اعتماد به نفس و اینا...

ربط داره به یه « مشکل ». مشکل برجستگی ها و فرو رفتگی ها! یاد گرفتم که خجالت بکشم از برجستگی ها، که سعی کنم پنهونشون کنم ،  که اگر کسی ، نامحرمی نگاهش افتاد ، پر بشم از احساس گناه و خودم و یه جوری گم و گور کنم. برجستگی های لعنتی ای که حتی چادر هم نمی تونست پنهونشون کنه ...١٣ ساله بودم و دو هفته افسرده بودم به خاطر متلک  مردی تو خیابون... و باز تلاش برای حذف این برجستگی ها ... برای ندیدن شون ... ندیده شدنشون ...

از خودم که بیرون اومدم  ، تازه فهمیدم می شه جور دیگه ای هم راه رفت. می شود تاپ گلبهی پوشید و شونه ها و عقب داد و آروم و با لذت قدم برداشت و از بازی زنجیر خلخال روی قوزک پا کیف کرد. می شه لذت برد از زیبایی های جسم . می شه از سُر خوردن نگاه های تحسین آمیز خجالت نکشید.

هر چند... :« لباست!!! می دونی که ... بالاخره بچه ها می بینن و تحریک می شن و ...»

_ ؟؟!!؟؟؟!!!

.

حالا تو خواب هم قوز می کنم.

بوی ماکارونی پیچیده تو خونه...ممممممممممممم! خیلی گرسنه ام.

از بوق سگ تا صدای موتور شنیدم چشام و باز کردم تا ببینم یارو پیک  موتوریه هست یا نه اما نبود.

چیه؟ این چه وضعشه؟ مث کرم داری میلولی تو یه مشت کثافت که فکرو خیاله.درد من اینه که اینا باید باشه اگه نباشه نمی شه باید باشه یه جبری باید باید باید وجود داشته باشه...

دلم می خواد یکی پیدا شه و یه مشت بخوابونه تو این کله ی پوک!

اما می دونم اگرم بشه مث یه قاطر باید ار ار کنم.

من الان نیستم که می نویسم من اونم یعنی من خدام یعنی خدا من نیستا خدا فقط فکره که ماها هستیم ما همه خداییم.

الان من خدام که داره فک می کنه من خدام.

یعنی داره فک می کنه که اگه یکی پیداشه و بگه خدا هیچی نیست بقیه چی می گن و بعد خودش فک می کنه که با این حرف خیالی خودش بقیه همه مسخره اش می کنن.

آخه هیشکی نمی فهمه یعنی عقلشون در حد روز مرگیشونه.

من ژوکر هستم.

من ژوکر هستم.

من هستم که می گم خدا هیچ توانایی ای نداره و فقط می تونه تصور جزیی داشته باشه.